در پایان یکی از فیزیکیترین و جنجالیترین دیدارهای تاریخ جام جهانی، تیم ملی اسپانیا با پیروزی یک بر صفر مقابل آرژانتین در وقتهای اضافه، برای دومین بار عنوان قهرمانی جهان را به دست آورد. این دیدار که تقابل دو سبک کاملاً متفاوت فوتبال بود، در ورزشگاه نیوجرسی آمریکا برگزار شد و بیش از آنکه با نمایشهای فنی به یاد سپرده شود، به دلیل درگیریهای شدید، خطاهای متعدد و نبردهای تنبهتن مورد توجه قرار گرفت. این گزارش بر اساس تحلیل رسانه «گل» تهیه شده است.
اسپانیا که با هدایت لوئیس دلافوئنته در طول مسابقات نمایشهای منظم و مبتنی بر مالکیت توپ ارائه کرده بود، در فینال نیز کنترل جریان بازی را در اختیار داشت؛ اما دفاع فشرده و بازی فیزیکی آرژانتین اجازه خلق موقعیتهای فراوان را نمیداد. در سوی مقابل، شاگردان لیونل اسکالونی تلاش کردند با پرس شدید، قطع جریان بازی و خطاهای پیاپی، ریتم تیم اسپانیا را بر هم بزنند؛ رویکردی که تا پایان وقت قانونی نتیجهبخش بود.
نقطه عطف مسابقه در واپسین دقایق وقت قانونی رقم خورد؛ جایی که انزو فرناندز، هافبک آرژانتین، پس از دریافت دومین کارت زرد از زمین اخراج شد و قهرمان دوره قبل، وقتهای اضافه را با یک بازیکن کمتر آغاز کرد. این اخراج، موازنه مسابقه را به سود اسپانیا تغییر داد و فشار مستمر این تیم سرانجام در دقیقه ۱۰۶ به نتیجه رسید.
فران تورس که در نیمه دوم به عنوان بازیکن تعویضی وارد میدان شده بود، روی ارسال دقیق نیکو ویلیامز با ضربهای محکم دروازه امیلیانو مارتینز را باز کرد و تنها گل مسابقه را به ثمر رساند. این گل، اسپانیا را به دومین قهرمانی تاریخ خود در جام جهانی رساند و نسلی جدید از فوتبال این کشور را در آستانه شکلگیری یک دوره موفق دیگر قرار داد.
یکی از مهمترین نکات این مسابقه، عملکرد متفاوت لیونل مسی بود. فوقستاره آرژانتینی که پیش از فینال با هشت گل و چهار پاس گل یکی از بهترین بازیکنان جام محسوب میشد، در دیدار نهایی نتوانست تأثیر همیشگی خود را بر جریان بازی بگذارد. سبک بازی تدافعی و پرخطای آرژانتین باعث شد مسی کمتر در جریان حملات قرار گیرد و برای نخستین بار در این جام، بدون گل یا پاس گل زمین مسابقه را ترک کند. تصاویر اشکهای او پس از پایان بازی، به یکی از تلخترین صحنههای این دوره از رقابتها تبدیل شد.
تحلیلگران «گل» معتقدند که رفتار برخی بازیکنان آرژانتین، بهویژه انزو فرناندز و لئاندرو پاردس، تصویر این تیم را تحت تأثیر قرار داد. پاردس بارها مرتکب خطا شد و حتی پس از پایان مسابقه نیز در درگیری با بازیکنان اسپانیا نقش داشت. به باور این رسانه، رویکرد بیش از حد فیزیکی آرژانتین، در نهایت به ضرر این تیم تمام شد و باعث شد قهرمان دوره قبل با وجود مقاومت طولانی، از حفظ عنوان خود بازبماند.
در سوی دیگر، لوئیس دلافوئنته بار دیگر توانایی خود را در مدیریت مسابقات بزرگ به نمایش گذاشت. تعویضهای او در نیمه دوم کاملاً مؤثر بود؛ پدری کنترل میانه میدان را در دست گرفت، میکل مرینو به قدرت هجومی اسپانیا افزود، نیکو ویلیامز پاس گل را ارسال کرد و فران تورس نیز گل قهرمانی را به ثمر رساند. بسیاری از کارشناسان معتقدند اسپانیا با ترکیب جوان و منسجم خود میتواند در سالهای آینده نیز یکی از قدرتهای اصلی فوتبال جهان باقی بماند.
این دیدار همچنین برای برخی بازیکنان آرژانتین با بدشانسی همراه بود. لیساندرو مارتینز، مدافع این تیم، پیش از پایان نیمه نخست به دلیل مصدومیت زمین را ترک کرد؛ اتفاقی که میتواند برای باشگاه منچستریونایتد نیز نگرانکننده باشد.
از دیگر پیامدهای این فینال، تغییر معادلات رقابت برای کسب توپ طلای ۲۰۲۶ بود. با ناکامی مسی در دیدار نهایی و نمایش نهچندان درخشان لامین یامال، بسیاری معتقدند هری کین، کاپیتان تیم ملی انگلیس، همچنان یکی از اصلیترین مدعیان کسب این جایزه فردی باقی مانده است.
در کنار مسائل فنی، وضعیت نامناسب چمن ورزشگاه و همچنین برگزاری مراسمهای پرهزینه و طولانی پیش از مسابقه و بین دو نیمه نیز با انتقاد گسترده رسانهها و کارشناسان روبهرو شد. بسیاری معتقد بودند که در مهمترین مسابقه فوتبال جهان، توجه بیش از اندازه به جنبههای نمایشی و تجاری، از کیفیت خود مسابقه کاسته است.
در نهایت، فینال جام جهانی ۲۰۲۶ با قهرمانی اسپانیا، پایان رؤیای دفاع از عنوان برای آرژانتین و خداحافظی تلخ لیونل مسی از بزرگترین صحنه فوتبال جهان همراه شد؛ شبی که علاوه بر تعیین قهرمان، آغاز فصل تازهای در فوتبال اسپانیا و پایان یک عصر پرافتخار برای اسطوره فوتبال آرژانتین را رقم زد.