گزارشی از سایت ورزشی Goal: در حالیکه نشانههای بحران در باشگاه رئال مادرید بار دیگر آشکار شده، گزارشها حاکی است که فلورنتینو پرز، رئیس این باشگاه، دوباره به گزینه بازگرداندن خوزه مورینیو فکر میکند؛ تصمیمی که از نگاه بسیاری تحلیلگران، بیش از آنکه راهحل باشد، نشانهای از کمبود گزینههای تازه و نوعی استیصال مدیریتی تلقی میشود.
بر اساس این گزارش تحلیلی، رئال مادرید در آستانه پایان دومین فصل پیاپی بدون کسب جام مهم قرار دارد؛ وضعیتی که در سانتیاگو برنابئو بههیچوجه قابل قبول نیست. شرایط کنونی از برخی جهات یادآور سال ۲۰۱۰ است؛ زمانی که رئال تحت فشار شدید بارسلونا قرار داشت و برای خروج از بحران، به مورینیو پناه برد. مربی پرتغالی که در آن زمان با قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا همراه با اینتر، شهرتی جهانی کسب کرده بود، توانست تا حدی موازنه را تغییر دهد؛ از جمله با قهرمانی در کوپا دلری ۲۰۱۱ و پایان دادن به سلطه بارسلونا در لالیگا در فصل بعد.
با این حال، دوران نخست حضور مورینیو در مادرید با حواشی گسترده و تنشهای داخلی همراه بود. او با بسیاری از بازیکنان، رسانهها و حتی مدیران باشگاه دچار اختلاف شد و در نهایت در سال ۲۰۱۳ از تیم جدا شد؛ جداییای که اگرچه از سوی باشگاه «توافقی» توصیف شد، اما در واقع نتیجه بحرانی عمیق در رختکن بود.
اکنون و پس از گذشت بیش از یک دهه، این پرسش مطرح است که آیا مورینیو هنوز همان مربی تأثیرگذار گذشته است؟ آمارها نشان میدهد او در سالهای اخیر افت محسوسی داشته؛ آخرین قهرمانی لیگ او به بیش از یک دهه پیش بازمیگردد و آخرین جامش نیز لیگ کنفرانس اروپا در سال ۲۰۲۲ بوده است؛ رقابتی که از نظر سطح، فاصله زیادی با لیگ قهرمانان اروپا دارد.
با این وجود، برخی در داخل باشگاه معتقدند که رئال مادرید بیش از هر چیز به یک رهبر کاریزماتیک نیاز دارد؛ مربیای که بتواند ستارههای بزرگی مانند کیلیان امباپه را مدیریت کند. در همین راستا، اظهارنظر پیشین سرخیو راموس نیز مورد توجه قرار گرفته که گفته بود: «در رئال، مدیریت رختکن مهمتر از دانش تاکتیکی است.»
اما منتقدان هشدار میدهند که سبک تهاجمی و تنشزای مورینیو ممکن است دوباره همان مشکلات گذشته را تکرار کند. در دوره نخست حضور او، فضای بیاعتمادی و درگیری به حدی رسید که حتی به تیم ملی اسپانیا نیز سرایت کرد. اختلاف با بازیکنانی چون ایکر کاسیلاس و پپه، و نیز کنایههای متقابل میان او و ستارگان تیم، نشاندهنده شکاف عمیق در رختکن بود.
از سوی دیگر، برخی چهرهها مانند راموس، نقش مورینیو در موفقیتهای بعدی رئال در لیگ قهرمانان اروپا را رد کردهاند و معتقدند موفقیتهای سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ بیشتر مرهون حضور مربیانی آرامتر و مدیریتیتر مانند کارلو انچلوتی و زین الدین زیدان بوده است.
در شرایط فعلی نیز، تردیدهایی جدی درباره حمایت کامل هیئت مدیره از بازگشت مورینیو وجود دارد. هرچند پرز همچنان تصمیمگیر اصلی است، اما این واقعیت که نام مورینیو همچنان در صدر گزینهها قرار دارد، از نگاه تحلیلگران، نشانهای از نبود چشمانداز تازه در مدیریت باشگاه تلقی میشود.
در نهایت، بسیاری معتقدند فوتبال مدرن از سبک و رویکرد مورینیو عبور کرده است. بازیهای پرسرعت، تاکتیکهای پویا و مدیریتهای نرمتر، جایگزین روشهای قدیمی شدهاند. در چنین شرایطی، بازگرداندن مربیای با رویکردی سنتی و پرحاشیه، میتواند نهتنها مشکل رئال مادرید را حل نکند، بلکه بحران را عمیقتر نیز کند.
به این ترتیب، بازگشت احتمالی مورینیو به برنابئو، بیش از آنکه یک تصمیم راهبردی بهنظر برسد، قمار پرخطری است که میتواند آینده یکی از بزرگترین باشگاههای جهان را با ابهام بیشتری مواجه سازد.