نشریه «فارن پالیسی» در تحلیلی به قلم «الدانیز گوسینوف» نوشته است که پاکستان اکنون همان دکترین امنیتی و ضدتروریستی را علیه افغانستان بهکار میبرد که یک سال پیش هنگام اجرای عملیات «سیندور» از سوی هند، آن را غیرقانونی و غیرقابلقبول میدانست.
در این گزارش آمده است که عملیات «سیندور» در هفتم می ۲۰۲۵، پس از حملهای مرگبار در منطقه پهلگام کشمیر که ۲۶ شهروند هندی کشته شدند، آغاز شد. هند در آن زمان اعلام کرد که دیگر «حمایت دولتی از تروریسم» نمیتواند پشت انکارپذیری پنهان شود و دهلینو حملات فرامرزی علیه اهداف مرتبط با لشکر طیبه و جیش محمد را آغاز کرد.
به نوشته این تحلیل، پاکستان در آن زمان استدلال هند را بهطور کامل رد کرده و گفته بود دهلینو بدون ارائه شواهد معتبر حق حمله ندارد. اما چند ماه بعد، اسلامآباد خود همان منطق را علیه حکومت طالبان بهکار گرفت و افغانستان را به حمایت از تحریک طالبان پاکستان متهم کرد.
در ادامه آمده است که حملات هوایی پاکستان در فبروری ۲۰۲۶ به ننگرهار و پکتیکا، بخشی از عملیات «غضب للحق» بود؛ عملیاتی که شامل حملات دوامدار هوایی و توپخانهای در ولایتهای شرقی افغانستان میشود. گزارش همچنین به حمله نیروهای پاکستانی به یک دانشگاه در اسعدآباد کنر در اواخر اپریل اشاره کرده است.
این مقاله میافزاید که گزارشگران ویژه سازمان ملل در مارچ ۲۰۲۶ اعلام کردند پاکستان هیچ سند معتبری منتشر نکرده که نشان دهد حملات تحریک طالبان پاکستان تحت هدایت یا کنترل مقامهای افغان انجام شده است. همچنین دیوان بینالمللی دادگستری پیشتر تصریح کرده بود که صرف حضور یا تحمل گروههای مسلح در خاک یک کشور، به همسایه آن حق حمله نظامی نمیدهد.
فارن پالیسی در ادامه مینویسد که پاکستان اکنون دقیقاً در همان چارچوب حقوقی عمل میکند که هنگام اجرای عملیات «سیندور» آن را رد کرده بود.
این تحلیل همچنین به پیامدهای اقتصادی تنشها پرداخته و نوشته است که از اکتوبر ۲۰۲۵ تاکنون پنج گذرگاه تجاری فعال میان افغانستان و پاکستان بسته شده است. بر اساس آمار بانک مرکزی پاکستان، صادرات این کشور به افغانستان در اوایل ۲۰۲۶ حدود ۵۶ درصد کاهش یافته و تجارت دوجانبه نیز از ۲.۴۶ میلیارد دالر در سال ۲۰۲۴ به ۱.۷۷ میلیارد دالر در سال ۲۰۲۵ سقوط کرده است.
به نوشته مقاله، سیاست فشار اسلامآباد نتیجه معکوس داشته و افغانستان تجارت خود با آسیای مرکزی را افزایش داده است. حجم تجارت افغانستان با کشورهای آسیای مرکزی به حدود ۱.۷ میلیارد دالر رسیده و کابل مسیرهای تجاری خود را از طریق ازبکستان و قزاقستان گسترش داده است.
در بخش دیگری از این گزارش آمده است که امیرخان متقی، سرپرست وزارت خارجه افغانستان، در اکتوبر ۲۰۲۵ به دهلینو سفر کرد؛ سفری که بالاترین سطح تعامل طالبان و هند از زمان بازگشت طالبان به قدرت محسوب میشد. هند نیز در همان دوره سفارت خود را در کابل دوباره فعال کرد و پروژههایی در بخش کمکهای بشردوستانه و زیرساختهای صحی را آغاز کرد.
نویسنده در پایان تأکید میکند که دکترینهای امنیتی تنها در اختیار کشوری که نخستینبار آن را مطرح میکند باقی نمیماند و پاکستان اکنون همان استدلالهایی را علیه افغانستان مطرح میکند که پیشتر علیه خود رد کرده بود.