سیمون جکینز روزنامه نگار انگلیسی در یادداشتی در روزنامه گاردین استدلال میکند که تحریمهای اقتصادی، برخلاف اهداف اعلامشده غرب، نهتنها به تغییر رژیمها در کشورهایی مانند ایران و روسیه منجر نشده، بلکه در مواردی پیامدهای معکوس بههمراه داشته است.
به نوشته این تحلیلگر، اقتصاد بریتانیا در آستانه یکی از بزرگترین شوکهای خود در دهههای اخیر قرار دارد؛ شوکی که بخشی از آن به جنگ آمریکا علیه ایران و بستهشدن تنگه هرمز و نیز تحریم صادرات نفت خلیجفارس مربوط میشود. وی تأکید میکند که لندن پیشتر نیز از پیامدهای تحریمهای چندساله علیه روسیه متأثر شده و اکنون با کاهش رشد اقتصادی و افت محبوبیت دولت مواجه است.
در این گزارش آمده است که تحریمها قرار بود رفتار کشورهایی مانند روسیه را تغییر دهد، اما در عمل چنین هدفی محقق نشده است. به عنوان نمونه، پس از اعمال تحریمها، رشد اقتصادی روسیه در مقاطعی حتی از بریتانیا پیشی گرفته است. در مورد ایران نیز، تحریمهای دهه ۲۰۱۰ که با هدف توقف برنامه هستهای اعمال شد، بهگفته نویسنده نهتنها موفق نبود، بلکه در برخی موارد به تقویت آن انجامید و اکنون نیز نشانهای از تضعیف ساختار سیاسی این کشور دیده نمیشود.
جِنکینز با اشاره به اینکه ایالات متحده حدود ۳۰ کشور را تحت تحریم دارد – از جمله ایران، کره شمالی، میانمار، بلاروس و افغانستان – مینویسد وجه مشترک بسیاری از این کشورها این است که همچنان توسط همان نظامهای سیاسی پیشین اداره میشوند. بهعبارت دیگر، تحریمها در بیثباتسازی این حکومتها ناکام بودهاند.
در ادامه این تحلیل آمده است که تحریمها به تقویت همکاریهای اقتصادی میان چین و روسیه انجامیده و موجب شده بسیاری از کشورها بهسمت بلوکهایی مانند بریکس متمایل شوند؛ روندی که بهگفته نویسنده، نتیجهای «شدیداً معکوس» برای غرب داشته است.
نویسنده با استناد به تحقیقات دانشگاهی، از جمله کتاب «سلاح اقتصادی» اثر نیکلاس مولدر، تأکید میکند که تحریمها در طول تاریخ بهندرت موفق بودهاند و معمولاً کشورها راههایی برای دور زدن آن پیدا میکنند.