عمران خالد در تحلیلی برای وبسایت «فارین پالسی این فوکوس» نوشت که تحریمهای گسترده دولت ترامپ علیه پالایشگاه «هنگلی» و دهها نهاد کشتیرانی مرتبط با چین، نهتنها فشار مؤثری بر پکن وارد نکرد، بلکه چین را به سمت تقویت ساختار مستقل دریایی و تجاری خود سوق داد.
به گفته این تحلیلگر، واشنگتن همچنان بر این تصور تکیه دارد که تجارت جهانی زیر سلطه نظم غربمحور باقی مانده و آمریکا از طریق قدرت مالی و دریایی میتواند مسیر تجارت جهانی را کنترل کند؛ در حالی که چین طی سالهای اخیر با ایجاد یک شبکه چندلایه دریایی، بندری و لجستیکی، وابستگی خود به ساختارهای سنتی تحت رهبری غرب را کاهش داده است.
در این تحلیل آمده است که چین اکنون بیش از ۵۵ درصد تولید کشتیسازی جهان را در اختیار دارد و تنها در دو ماه نخست سال ۲۰۲۶، میزان تحویل کشتیهای این کشور ۳۸ درصد افزایش یافته است؛ مسئلهای که به باور نویسنده، پکن را به یکی از بازیگران اصلی کنترل تجارت دریایی جهان تبدیل کرده است.
عمران خالد همچنین به شبکه گسترده بنادر تحت مدیریت یا سرمایهگذاری چین، از یونان تا بندر گوادر پاکستان، اشاره کرده و نوشته است که این زیرساختها عملاً به یک «سپر ضدتحریم» برای اقتصاد چین تبدیل شدهاند.
این تحلیل تأکید میکند که اعمال فشارهای مالی آمریکا، بهویژه در آستانه مذاکرات مهم میان واشنگتن و پکن، باعث شده چین روند ایجاد سازوکارهای مالی و تجاری غیرغربی را سرعت ببخشد.
به باور نویسنده، در شرایطی که آمریکا بر سیاستهای تنبیهی تمرکز کرده، چین تلاش میکند خود را بهعنوان ضامن ثبات و تداوم تجارت جهانی معرفی کند؛ روندی که میتواند در بلندمدت موقعیت سنتی آمریکا در نظم دریایی جهان را تضعیف کند.