جیت هیر نویسنده مسائل سیاسی از نشریه دِ نیشین
بررسی مکاتبات افشاشده جفری اپستین با پیتر تیل (سیاستمدار و سرمایه گذار امریکایی) در سال ۲۰۱۶ نشان می دهد که او تحولات سیاسی و اجتماعی جهان را نه تهدید، بلکه فرصتی اقتصادی می دید. در این گفتگوها، اپستین از برگزیت به عنوان «آغاز» یاد میکند و از «بازگشت به قبیله گرایی» و شکل گیری ائتلاف های تازه در تقابل با جهانی سازی سخن می گوید. او تأکید می کند که شناسایی روندهای در حال فروپاشی آسان تر از یافتن فرصت های سودآور جدید است؛ نگاهی که فروپاشی نظم موجود را بستری برای کسب و کار تلقی می کند.
این دیدگاه با پیام های پیشین اپستین به شریک تجاری اش ایهود باراک در سال ۲۰۱۴ هم راستاست؛ جایی که نا آرامی های اوکراین، سوریه، سومالی و لیبی را «شرایطی ایده آل» توصیف می کند. اسناد همچنین اپستین را به عنوان یک «وصل کننده» در شبکه نخبگان نشان می دهد که می کوشید تیل و باراک را برای فروش فناوری های نوین نظارتی به حکومت های اقتدارگرا به هم پیوند دهد؛ پروژه ای که در آن تضعیف نظم جهانی مزیت محسوب می شد. این بُعد از فعالیت های اپستین، بهگفته ناظران، مصداقی روشن از منطق «سود از بحران» است و با چارچوب های تحلیلی مطرح شده در آثار نائومی کلاین درباره «دکترین شوک» و سرمایه داری فاجعه همخوانی دارد.