خبرگزاری آفاق؛ کابل: در حالی که واشنگتن از سازش و ثبات سخن میگوید، رنج فلسطینیان زیر سایه محاصره و جنگ در غزه ادامه دارد. دولت امریکا به رهبری دونالد ترامپ از نهادی با عنوان «شورای صلح» رونمایی کرده است؛ ساختاری بینالمللی که در چارچوب طرحی ۲۰ مادهای برای مدیریت مرحله پس از جنگ غزه شکل گرفته و شامل آتشبس فوری، بازسازی زیرساختها و ایجاد سازوکارهای ثباتبخش است.
این شورا دارای جایگاه حقوقی مستقل و اختیارات گسترده عنوان شده و ترامپ مستقیماً بر روند انتصاب اعضا و تصمیمگیریهای آن نظارت دارد. ترکیب شورا شامل ۶۰ کشور با دوره عضویت سهساله است که در صورت تأمین مالی، امکان عضویت دائم خواهند داشت. شورای اجرایی آن نیز هفت عضو کلیدی از جمله مارکو روبیو، استیو ویتکاف، جارد کوشنر و تونی بلر را در بر میگیرد.
با این حال، برخی چهرههای فلسطینی نسبت به کارآمدی این شورا تردید دارند. رمزی رباح، عضو کمیته اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین، معتقد است این شورا که بر اساس طرح ترامپ و قطعنامه ۲۸۰۳ شورای امنیت تشکیل شد، قرار بود به اشغالگری در غزه پایان دهد و روند بازسازی را آغاز کند، اما اکنون تمرکز آن به «پایان دادن به درگیریها در سطح جهان» تغییر یافته و مسئله فلسطین از اولویت خارج شده است.
تحلیلگران نیز این ابتکار را بیش از آنکه سازوکاری واقعی برای پایان جنگ بدانند، نمایشی سیاسی با پوشش بینالمللی ارزیابی میکنند؛ بهویژه با توجه به نقش پررنگ ترامپ در هدایت آن. عضویت بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسراییل، در این شورا نیز واکنشهای انتقادی گستردهای برانگیخته است؛ موضوعی که به گفته منتقدان با توجه به اتهامات مربوط به جنایات جنگی، پرسشهای جدی درباره ماهیت این نهاد ایجاد میکند.
خالد صبارنه، تحلیلگر فلسطینی، این شورا را «شورای جنگ» میخواند و معتقد است ممکن است مقدمهای برای شکلگیری ائتلافی جدید مشابه ائتلاف سال ۲۰۰۳ امریکا علیه عراق باشد؛ ائتلافی که با ادبیات صلح، اما با اهدافی نظامی شکل گرفت.
در سطح بینالمللی، کشورهایی چون مجارستان، آرژانتین و رژیم اسراییل به این شورا پیوستهاند، در حالی که برخی کشورهای اروپایی از جمله فرانسه و ناروی با ابراز نگرانی درباره تضعیف نقش سازمان ملل از مشارکت خودداری کردهاند. در مقابل، شماری از کشورهای عربی و اسلامی از جمله اردن، امارات، عربستان، قطر، مصر، مراکش، ترکیه، اندونیزیا و پاکستان دعوت امریکا را پذیرفتهاند.
اکنون پرسش اصلی این است که آیا «شورای صلح» میتواند به پایان جنگ و کاهش رنج مردم غزه کمک کند، یا صرفاً چارچوبی سیاسی برای مدیریت پیامدهای جنگ و پیشبرد اهدافی گستردهتر در سطح منطقهای و بینالمللی است؟