خبرگزاری آفاق؛ کابل: تظاهرات گسترده در میلان، همزمان با برگزاری المپیک زمستانی «میلان-کورتینا ۲۰۲۶»، یکی از برجستهترین نشانههای انزجار جهانی از سیاستهای امریکا و اسراییل در سالهای اخیر بوده است. هزاران نفر از دانشجویان و فعالان محیط زیست تا گروههای حامی فلسطین و اتحادیههای کارگری در روزهای پنجم تا هشتم فبروری ۲۰۲۶ به خیابانهای میلان آمدند تا علیه حضور اسراییل در بازیها و استقرار مأموران اداره مهاجرت و گمرک امریکا (ICE) اعتراض کنند. این تظاهرات که با شعارهایی مانند «اسراییل بیرون از المپیک» همراه بود، نهتنها مسایل محلی المپیک (مانند آسیبهای زیستمحیطی و افزایش هزینههای زندگی) را مطرح کرد، بلکه به طور مستقیم سیاستهای سرکوبگرانه امریکا و اقدامات اسراییل را هدف قرار داد و نشان داد چگونه این دو کشور در ذهن میلیونها نفر به نماد نابرابری و خشونت تبدیل شدهاند.
ورود المپیک به میلان؛ جرقهای برای اعتراضات ضد اسراییلی
از لحظه ورود مشعل المپیک به میلان در پنجم فبروری، اعتراضات آغاز شد. گروههای حامی فلسطین و دانشجویان دانشگاههای میلان تجمعاتی برگزار کردند و خواستار اخراج اسراییل از بازیها شدند. آنها سیاستهای این رژیم در غزه را «نسلکشی» و «آپارتاید» نامیدند و تأکید کردند که اجازه حضور تیم اسراییل در المپیک، نوعی «عادیسازی جنایات جنگی» است. این خشم در مراسم افتتاحیه در ورزشگاه «سنسیرو» به اوج رسید به ویژه هنگامی که هیات چهارنفره اسراییل (با پرچمشان و لبخند بر لب) در رژه ورزشکاران وارد میدان شد، بخشهایی از تماشاگران با صداهای اعتراضآمیز به استقبال آنها رفتند. این هو شدن، هرچند توسط موسیقی بلند و صدای تشویق برخی دیگر تا حدی پوشانده شد، اما به وضوح شنیده شد و در رسانههای اجتماعی و گزارشهای خبری به عنوان نمادی از انزجار عمومی برجسته گردید. در برخی مکانهای دیگر المپیک مانند شهرک «پرداتسو» نیز وضعیت مشابه گزارش شده است. تحلیلگران معتقدند که این واکنشهای مستقیم نشاندهنده عمق نارضایتی است که حتی در یک رویداد ورزشی بیطرف، نمیتوانست پنهان بماند. کمپین کارت سرخ به اسراییل یا (Show Israel the red card) نیز در میان معترضان بسیار محبوب شد و پرچم فلسطین در تمام مسیرهای تظاهرات خودنمایی کرد.
حضور ماموران ICE امریکا؛ نماد سیاستهای نژادپرستانه و مهاجرستیز
یکی از محوریترین دلایل خشم معترضان میلان، حضور ماموران «ICE» برای تأمین امنیت هیات امریکایی (جیدی ونس، معاون رییسجمهور) بود. «ICE» در دوره ترامپ و پس از آن، به دلیل سیاستهای سختگیرانه اخراج مهاجران، جداسازی خانوادهها و موارد خشونتآمیز، در سطح جهانی بدنام شده است. معترضان میلان نیز این حضور را «تحمیل پولیس ضد مهاجرتی امریکا بر خاک ایتالیا» توصیف کردند و شعار «ICE out of Milan» را در بنرها و دیوارنویسیها تکرار کردند. در ششم فبروری، صدها دانشجو در میدان «لئوناردو دا وینچی» تجمع کردند و با سوتزدن (نماد اعتراضات ضد-ICE در مینیاپولیس) خشم خود را نشان دادند. کارشناسان حوزه سیاست به این باور اند این اعتراضات نشان داد که سیاستهای داخلی امریکا بهویژه در حوزه مهاجرت و نژادپرستی، دیگر محدود به مرزهای این کشور نیست و در اروپا نیز با مقاومت روبهرو میشود.
ترکیب اعتراضات محلی و جهانی؛ از محیط زیست تا عدالت اجتماعی
تظاهرات میلان تنها به مسایل امریکا و اسراییل محدود نشد؛ کمیته «المپیک ناپایدار» هزاران نفر را از گروههای زیستمحیطی، فعالان مسکن، اتحادیههای مبارز و شبکههای پرو-فلسطین بسیج کرد. معترضان به هزینههای هنگفت المپیک، تخریب محیطزیست آلپ و افزایش قیمت مسکن در میلان اعتراض داشتند. اما این مسایل محلی به سرعت با انزجار از سیاستهای امریکا و اسراییل پیوند خورد. در هفتم فبروری، تظاهرات اصلی با حدود ۱۰ هزار نفر به خشونت کشیده شد؛ پرتاب ترقه و بطری از سوی برخی معترضان و پاسخ پولیس با گاز اشکآور و آبپاش به همراه بود. جورجیا ملونی، نخستوزیر ایتالیا، معترضان را «دشمنان ایتالیا» نامید، اما این واکنش تنها خشم عمومی را بیشتر کرد و نشان داد که حتی دولتهای راستگرا نیز نمیتوانند این موج جهانی نارضایتی را سرکوب کنند.
جمعبندی
در پایان اینگونه میتوان گفت که تظاهرات میلان در فبروری ۲۰۲۶ بیش از یک اعتراض محلی علیه المپیک بود؛ آن لحظهای تاریخی بود که انزجار عمیق جهانی از سیاستهای امریکا و اسراییل در یک شهر اروپایی متبلور شد. هو شدن هیات اسراییلی در مراسم افتتاحیه سنسیرو، همراه با صداهای بلند اعتراضی و اعتراضات خیابانی، نشان داد که سیاستهای اشغالگرانه و نظامیگری اسراییل دیگر نمیتواند پشت پرده ورزش یا دیپلماسی پنهان بماند. حضور همزمان اسراییل (به عنوان نماد نسلکشی در غزه) و ICE (به عنوان نماد نژادپرستی و امپریالیسم امریکایی) در قلب میلان، پیامی روشن به جهان فرستاد، اینکه سیاستهای استعماری، جنگطلبانه و ضد مهاجرتی دیگر تحمل نمیشود. میلان ۲۰۲۶ نهتنها میزبان المپیک، بلکه صحنهای برای مقاومت جهانی شد؛ مقاومتی که اگر ادامه یابد، میتواند فشار واقعی بر امریکا و اسراییل وارد کند تا سیاستهای خود را تغییر دهند. بدون عدالت واقعی در فلسطین، در مرزها و در جوامع، چنین انزجاری نهتنها فروکش نخواهد کرد، بلکه در هر رویداد بینالمللی تکرار خواهد شد و تاریخ را علیه این دو قدرت رقم خواهد زد.