در شامگاه یکشنبه، ۱۲ دلو، آخرین بازی گروه چهارم جام ملتهای فوتسال آسیا در جاکارتا برگزار شد؛ دیداری که اگرچه در جدول، فقط برای تعیین صدرنشین اهمیت داشت، اما در معنا و پیام، فراتر از یک مسابقه ساده بود. تیمهای ملی فوتسال افغانستان و ایران، هر دو با صعود قطعی به مرحله یکچهارم نهایی، به میدان آمدند؛ افغانستان با امید حفظ صدرنشینی و ایران با انگیزه بازگشت به جایگاه نخست. در پایان، این ایران بود که با نتیجه ۵ بر ۲ پیروز شد، اما داستان این بازی فقط در عددها خلاصه نشد.
سکوهای سالون، با حضور پرشور هواداران تیمهای ملی فوتسال افغانستان و ایران، رنگ و حال دیگری داشت. تشویقها، هیجان و احترام متقابل، فضای مسابقه را از رقابت نمایشی به همدلی تبدیل کرده بود. صحنهای که پس از پایان بازی رقم خورد، بیش از هر چیزی دل آدمی را شاد میکرد؛ بازیکنان افغانستان و ایران، دست در گردن هم، لبخندزنان مقابل دوربینها ایستادند. عکسهایی که خیلی زود دستبهدست شد و به گفته کارشناسان، خط بطلانی کشید بر شایعات و روایتهایی که سالهاست میکوشند فاصله و سوءتفاهم میان دو ملت بسازند.
ورزش بار دیگر نشان داد که زبان مشترکیست که از مرزها، سیاستها و فضاسازیها عبور میکند. پیوند میان مردم افغانستان و ایران، ریشهدارتر از آن است که با چند موج تفرقهآفرین سست شود. اشتراکات زبانی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی دو کشور، حاصل سالها همزیستی و تعامل است؛ پیوندهایی که نه امروز شکل گرفته و نه بهسادگی از میان میرود.
در این میان، همواره کسانی بودهاند و هستند که تلاش میکنند میان دو ملت درز ایجاد کنند؛ با بزرگنمایی اختلافها و نادیدهگرفتن اشتراکها. اما تجربهها، از جمله همین میدان فوتسال در جاکارتا، نشان میدهد که این تلاشها راه به جایی نمیبرد. هر بار که فرصت همدلی فراهم میشود، دوستی عمیقتر و پیوندها محکمتر از پیش خود را نشان میدهد.
بازی افغانستان و ایران شاید با برد و باخت به پایان رسید، اما پیام اصلی آن باقی ماند: دو ملتی که ریشههای مشترک دارند، در سختترین فضاها هم میتوانند کنار هم بایستند؛ و ورزش، یکی از روشنترین آیینههای این حقیقت است.